exit0033

เรือลำน้อยบนผืนน้ำกว้าง ชีวิตคือความงดงามที่ค้นพบได้กับตัวเอง

เคยคิดอะไรกับตัวเองบ้างไหม เมื่อเห็นเรือลำน้อยอยู่กลางท้องทะเลใหญ่ หรือชีวิตเล็ก ๆ ในลำเรือกลางเวิ้งน้ำกว้าง และคงรู้สึกต่างระหว่างภาพเรือน้อยเพียงลำเดียวที่อาจให้ความรู้สึกคล้ายคนเหงาและว้าเหว่ กับภาพเรือหลาย ๆ ลำที่ดูความรู้สึกจะไม่อ้างว้างเปลี่ยวเปล่าจนเกินไป

แต่ไม่ว่าจะรู้สึกอย่างไร บ่อยครั้งที่ภาพเรือเหล่านั้นเหมือนกับจะเป็นเรื่องเล่าของชีวิตที่ท่องเดินอยู่ในโลกกว้าง ซึ่งใช่ว่าจะล่องลอยไปอย่างเวิ้งว้างไร้ความหมาย แต่กลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความใฝ่ฝันอันงดงามที่คอยรออยู่เบื้องหน้า คราวที่ต้องพบเจอกับพายุและคลื่นลมก็เป็นสีสันชีวิตที่ยิ่งเรียนรู้มากขึ้นรสชาติก็ยิ่งหวานแกร่ง ตราบที่ยังมีลมหายใจไยจะยอมปล่อยให้ความทุกข์มาท่วมจมลงสู่วังวนใต้ผืนน้ำ เพียงสักครั้งหนึ่งที่ได้ลองพาตัวเองออกจากกระแส ก็สัมผัสได้ว่าความสุขนั้นเป็นสิ่งที่เราสร้างได้ด้วยตนเอง กำลังใจก็เป็นสิ่งที่เราค้นพบได้ในตัวเอง

ภาพชีวิตกับเรือน้อยภาพแรกบันทึกได้จากลำน้ำโขงที่อำเภอโขงเจียม จังหวัดอุบลราชธานี ในช่วงจังหวะที่เฝ้ารอดูแสงอาทิตย์แรกของวันอยู่ที่ชายแดนฟากตะวันออก ซึ่งเป็นอีกสถานที่หนึ่งที่บอกเล่าว่าจะได้สัมผัสดวงอาทิตย์แรกบนแผ่นดินไทย

ภาพชีวิตกับเรือน้อยภาพถัดมาบันทึกได้จากลำน้ำซองกาเลียที่อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี ในช่วงจังหวะที่เฝ้ารอดูแสงอาทิตย์สุดท้ายของวันอยู่ที่ชายแดนฟากตะวันตกของแผ่นดิน

ภาพเรือกับน้ำทะเลกว้างถัดมาบันทึกจากท้องทะเลฝั่งอ่าวไทยที่เกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี

ถัดลงมาอีกภาพหนึ่งเป็นภาพเรือกับน้ำทะเลกว้างที่บันทึกได้จากท้องทะเลฝั่งอันดามัน จังหวัดกระบี่ ในระหว่างเส้นทางไปหมู่เกาะพีพี

ถัดมาเป็นบันทึกภาพเรือหลายลำกับน้ำทะเลกว้างจากท้องทะเลอ่าวไทยที่ชายฝั่งตะวันออก อำเภอแกลง จังหวัดระยอง ดูสดใสให้อารมณ์ที่ไม่ค่อยเดียวดายเหมือนภาพก่อนหน้า

บันทึกสุดท้ายเป็นภาพเรือหลายลำกับน้ำทะเลกว้างจากท้องทะเลอ่าวไทยที่หาดประจวบคีรีขันธ์ มองผ่านช่องเลนส์ไปทางด้านอ่าวมะนาว ในช่วงแสงอาทิตย์แรกของวัน พอจะทำให้รู้สึกรับรู้ถึงความหวังที่ทอแสงรออยู่ได้บ้าง

อารมณ์ยังคงไม่สะดุดหยุดอยู่นิ่ง ในยามที่ช่องหูเผยอได้ยินบทเพลงจากเส้นเสียงของพี่หงา สุรชัย จันทิมาธร ว่า “ฝากลมพาลอยไป สู่แดนไกลสุดตา ดั่งภูผากระซิบสั่ง..ถึงทะเล เรือลำน้อยแล่นลอย ให้คนคอยหวนคะนึง ฝากดวงใจคิดถึง..ถึงทะเล..”

พลันค่อยค่อยนึกออกว่าเป็นเพลงที่ชื่อ “จากภูผาถึงทะเล” อีกหนึ่งในตำนานแห่งบทเพลงเพื่อชีวิต ที่ไม่จำเป็นต้องค้นหาว่า “ชีวิตใคร” เพียงตราบเท่าที่เรารู้จักที่จะรักตนเอง รู้จักที่จะให้อะไรที่ดีดีกับตนเอง ก็เพียงพอแล้วสำหรับการค้นพบความงดงามของชีวิต

เราจะเรียนรู้ที่จะเปิดใจให้กว้างกับคนอื่นได้อย่างไร หากเรายังไม่เรียนรู้ที่จะพร้อมยอมเปิดใจกว้างให้ไว้กับตัวเอง !!

ชัยพฤกษ์

Leave a Reply