คนปากมากยองยองเคี้ยวก๋วยเตี๋ยวปากหม้ออรษา ฉะเชิงเทรา

ตั้งแต่เด็กพอจำความก็ว่ารู้จักกินข้าวเกรียบปากหม้อไส้ไช้โป๊วสับแล้ว แถวบ้านที่ต่างจังหวัดเขาพรมตัวข้าวเกรียบที่แซะขึ้นมาจากผ้าขาวบนปากหม้อด้วยกะทิ ไม่ได้พรมด้วยน้ำมันแบบที่กินกันอยู่ทุกวันนี้ เดี๋ยวนี้เหลือน้อยร้านเต็มทีแล้วที่ยังพรมด้วยกะทิอยู่ โตขึ้นมามากอีกหน่อยก็ได้กินข้าวเกรียบปากหม้อที่เป็นไส้อื่น ๆ อย่างไส้ผักกูช่าย ไส้กุ้ง ไส้หน่อไม้ กินราดกับน้ำจิ้มซีอิ๊วสีดำ ๆ มาเมื่อสัก 5-6 ปีก่อน ได้ไปลองกินก๋วยเตี๋ยวปากหม้อที่อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา ก็เพิ่งจะได้รู้ว่ามีของกินอย่างนี้อยู่ด้วย เดี๋ยวนี้ก๋วยเตี๋ยวปากหม้อเห็นเริ่มมีขายกันอยู่ทั่ว ไปถึงเชียงใหม่ก็ยังมีให้กิน Continue reading คนปากมากยองยองเคี้ยวก๋วยเตี๋ยวปากหม้ออรษา ฉะเชิงเทรา

หลายความเป็นที่สุดที่วัดสมานฯ ฉะเชิงเทรา หนีร้อนไปพึ่งเย็นใต้องค์พระพิฆเนศ

วันก่อนเขียนเรื่อง (คลิกอ่าน) อัศจรรย์คิดตั้งใจจะไปไหว้พระที่วัดสมานฯ ฉะเชิงเทรา แค่เข้าไปถึงวัดก็อิ่มเอม เล่าว่าอยู่ ๆ ก็นึกอยากจะไปไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่วัดสมานรัตนาราม ที่ฉะเชิงเทราขึ้นมา แล้วตั้งใจว่าเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาจะต้องไปแน่ ๆ แล้วก็ได้ไปจริง ๆ ออกจากกรุงเทพฯ ตั้งแต่ประมาณเก้าโมงเช้า ไปถึงวัดเกือบสิบเอ็ดโมง ด้วยความที่ตั้งแต่เช้ายังไม่ได้มีอะไรตกถึงท้อง ก็เลยไปเดินทั้งตลาดบกและตลาดน้ำในวัดก่อน หาของกินใส่ท้องได้หลายขนาน จนต้องร้องหาแดนสุขาวดี ยังไม่ทันได้ไหว้พระหรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ใด ก็รู้สึกอิ่มเอมทั้งอิ่มใจและอิ่มกาย ซึ่งน่าจะเป็นอิ่มจุกและอิ่มเกินมากกว่า ใช้เวลาอยู่กับเรื่องกินจนเกือบเที่ยง คราวนี้ก้ได้เวลาที่จะได้ไปไหว้พระและสิ่งศักดิ์สิทธิ์กันสักที Continue reading หลายความเป็นที่สุดที่วัดสมานฯ ฉะเชิงเทรา หนีร้อนไปพึ่งเย็นใต้องค์พระพิฆเนศ