ติดแม่เนื้ออ่อนอยู่ที่ร้านครัวน้ำตก ก็เลยไม่ได้เจอกับเจ็ดสาวน้อย

ไปนอนค้างคืนแถวมวกเหล็กมาคืนหนึ่ง มื้อกลางวันก่อนกลับกรุงเทพฯ เจ้าบ้านชวนไปหาข้าวและกับข้าวกินกันที่ร้านชื่อครัวน้ำตก ชื่อนี้พอเคยได้ยินอยู่บ้างแต่ยังไม่เคยไปก็เลยตกปากรับคำไป ร้านนี้อยู่ระหว่างทางที่จะไปน้ำตกเจ็ดสาวน้อย บรรยากาศของร้านก็อยู่ริมธารน้ำตกด้วยเหมือนกัน เคยไปน้ำตกเจ็ดสาวน้อยอยู่แต่ก็ผ่านไปผ่านมา ไม่เคยได้แวะเสียที Continue reading ติดแม่เนื้ออ่อนอยู่ที่ร้านครัวน้ำตก ก็เลยไม่ได้เจอกับเจ็ดสาวน้อย

วันว่างก็ไปเดินปล่อยวางที่ตลาดริมน้ำวัดใหญ่สว่างอารมณ์

อารมณ์คนนั้นนอกจากจะทำร้ายตัวเองได้แล้ว ยังทำร้ายคนอื่นได้อีกมากมาย ยิ่งยอมปล่อยให้ใจวิ่งตามอารมณ์จนหลุดหลงไปด้วยกัน คิดอยากให้ได้ทุกสิ่งอย่างที่ต้องการ เหมือนกับว่าสิ่งที่มีและสิ่งที่จะได้มานั้นจะเป็นของเราตลอดไป ย้อนไปดูต้นทางของเรื่องก็เจออยู่แค่อารมณ์มืด ๆ ที่ไม่มีสติอยู่ช่วยนำทาง ถึงวันว่าง ๆ ลองพักใจร้อน ๆ ไม่รู้จะไปไหน จะไปที่วัดใหญ่สว่างอารมณ์ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี ก็ได้ มีตลาด (ริม) น้ำให้เดินเพลิน ๆ เผื่อจะปล่อยวางได้อารมณ์สว่าง ๆ กลับบ้านมาบ้าง Continue reading วันว่างก็ไปเดินปล่อยวางที่ตลาดริมน้ำวัดใหญ่สว่างอารมณ์

ตามไปซ้ำอีกสักทีที่บ้านไม้ชายน้ำ ปากช่อง มัวแต่กินต้มข่าปลาสลิด ก็เลยติดเคอร์ฟิว

ผ่านไปทางปากช่อง แวะเดินอยู่ที่เอ้าท์เล็ทเขาใหญ่จนเกือบหกโมงเย็น นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้กินข้าวเย็น แถว ๆ นี้ก็มีร้านให้เลือกกินได้อยู่มากมายหลายร้าน ฉุกคิดขึ้นมาถึงต้มข่าปลาสลิดที่เคยกินอยู่ที่ร้านบ้านไม้ชายน้ำในตัวอำเภอปากช่อง เว้นว่างไม่ได้กินมานานนับปี ที่ตั้งร้านก็วิ่งรถไปอีกไม่ไกล คิดได้ก็ออกรถไปหาทางยูเทิร์นที่กว่าจะเจอก็อยู่ไกลพอประมาณ กลับรถได้แล้วก็ไปเลี้ยวซ้ายเข้าถนนมิตรภาพสายเก่าที่เข้าปากช่อง Continue reading ตามไปซ้ำอีกสักทีที่บ้านไม้ชายน้ำ ปากช่อง มัวแต่กินต้มข่าปลาสลิด ก็เลยติดเคอร์ฟิว

กรุงเทพฯ 19 พฤษภาคม 2553 เวลา 15.30 น.

คุ้นเคยและมีความรู้สึกที่ดีดีทุกครั้งที่ได้ยินเนื้อเพลงร้อง โอ้..กรุงเทพเมืองฟ้าอมร.. สมเป็นนครมหาธานี.. แต่วันนี้ของกรุงเทพฯ ในปีที่ย่างเข้าสู่ปีที่ 229 นี้ กำลังเกิดอะไรขึ้น เรื่องราวที่เกิดเป็นเหตุการณ์ที่ต้องถูกบันทึกในหน้าประวัติศาสตร์ว่านี่เป็นครั้งแรกของกรุงเทพฯ Continue reading กรุงเทพฯ 19 พฤษภาคม 2553 เวลา 15.30 น.

ใหญ่เต็มฟัด กุ้งแม่น้ำร้านแม่บ๊วย บางปลาม้า คับทั้งถาด คับทั้งปาก

เรื่องของความใหญ่นี้มีกันอยู่หลายขนาดที่คุ้ยเอาขึ้นมาคุยข่มกันได้ไม่รู้จบ มีตั้งแต่ใหญ่คับฟ้าเทวดายังกลัว ใหญ่คับเมืองแบบที่บางทีก็ใหญ่จนลืมว่าตัวเองเป็นลูกใคร ใหญ่คับซอยก็ลดระดับลงมาอีกหน่อย ส่วนใหญ่ก็จะชอบถามแบบลืมไปว่าตัวเองเป็นใคร ใหญ่คับบ้านก็คนที่มีบทบาทในการควบคุมพฤติกรรมของทุกคนในบ้าน ส่วนตัวคนเขียนเองก็ใหญ่เหมือนกัน แต่เป็นแบบที่ใหญ่คับกางเกง นี่ก็เตรียมจะเปลี่ยนรุ่นกางเกงที่ใส่จากเอว 36 เป็นเอว 38 เพราะเริ่มรู้สึกคับจากความใหญ่ที่เพิ่มขึ้นอยู่เรื่อย ๆ นี่เอง Continue reading ใหญ่เต็มฟัด กุ้งแม่น้ำร้านแม่บ๊วย บางปลาม้า คับทั้งถาด คับทั้งปาก

เดินตลาดน้ำอโยธยา ลองทายซิว่าร้านชื่อหอม-หวาน-มัน-อร่อย จะขายอะไร

มาเล่าต่อจากเมื่อวานนี้ เรื่องราวยังคงอยู่ที่ตลาดน้ำอโยธยา เดินอยู่นับเป็นชั่วโมงแล้ว ทั้งเมื่อยทั้งร้อนก็ต้องหาที่นั่งพักสักหน่อย ที่ต้องแบ่งเล่าออกเป็นสองตอน ไม่ใช่ว่าต้องการจะยืดตอนเหมือนพวกละครทีวี แต่เวลาที่โพสต์เรื่องและภาพยาว ๆ ทีไร มักมีปัญหาคลิกโพสต์ไม่ค่อยทัน ระบบมักจะดีดจนเด้งออกไปเสียก่อนที่จะโพสต์สำเร็จ Continue reading เดินตลาดน้ำอโยธยา ลองทายซิว่าร้านชื่อหอม-หวาน-มัน-อร่อย จะขายอะไร

แค่ชื่อก็ชวนงง ไปอยุธยา นอนที่อโยธารา เดินเที่ยวตลาดน้ำอโยธยา

ไม่ได้งงกับเรื่องโรดแมปที่จะมีแผนปรองดองอะไรกับใครเขา แต่ความสนใจของคนที่ใช้สองตามองฟ้าฝันหาดวงดาว ส่วนสองเท้าก็ยังก้าวเดินติดดินอยู่ โรดแมปที่ดูก็เลยมีแต่แผนที่ถนนที่จะไปตามสถานที่ท่องเที่ยว กับหาดูพวกของดองที่กินแล้วจี๊ดจ๊าดกระชากใจ ที่คงไม่มีอะไรเกี่ยวดองกับพวกแผนปรองดอง ซึ่งก็ยังไม่ค่อยแน่ว่าเป็นแผนที่จะถูกปองหรือถูกดอง Continue reading แค่ชื่อก็ชวนงง ไปอยุธยา นอนที่อโยธารา เดินเที่ยวตลาดน้ำอโยธยา