Category Archives: กัมพูชา

ตาพรหมคนเฝ้าราชวิหารแห่งอังกอร์ธม ปราสาทซึ่งครั้งหนึ่งเคยจะย้ายมาอยู่กรุงเทพฯ

ความที่เป็นคนชอบเดินเที่ยวซื้อของก็เลยติดนิสัยชอบต่อราคาสินค้าแบบสุด ๆ เคยขนาดที่คนขายของประชดบอกว่าถ้าพี่ต่อราคาแบบนี้ผมให้พี่ฟรีไปเลยดีกว่า รู้ว่าเขาพูดแดกดันแต่ก็ยังหลุดปากออกไปว่า ไหน ๆ ก็จะให้พี่ฟรีแล้ว พี่ก็ขอเป็นสัก 2 อันก็แล้วกัน ลงได้พูดกันแบบนี้คงรู้ว่าวันนั้นไม่ได้ซื้อของอะไรติดมือกลับมา Continue reading ตาพรหมคนเฝ้าราชวิหารแห่งอังกอร์ธม ปราสาทซึ่งครั้งหนึ่งเคยจะย้ายมาอยู่กรุงเทพฯ

บันเตียสเรย อัญมณีสีชมพูแห่งศิลปะเขมร

ปราสาทขอมโบราณที่เมืองเสียมเรียบมีอยู่มาก ประสาคนเวลาน้อยก็คงต้องใช้วิธีตัดใจเลือกเอา เจ้าของพื้นที่บอกว่าพอจะมีเวลาสัก 1-2 ชั่วโมง ให้เลือกปราสาทมาสักแห่งที่อยากจะไปดู คิดไม่ต้องนาน ลืมนครวัดและนครธมไปก่อน เพราะคงต้องใช้เวลานานที่จะชื่นชมดื่มด่ำให้ทั่วถ้วน ชื่อปราสาทบันทายสรีถูกส่งสอดขึ้นมาเป็นลำดับต้นในความคิด ด้วยมีความเดิม 2 ประการอยู่ในใจ หนึ่งนั้นก็คือเป็นปราสาทที่สร้างด้วยหินทรายสีชมพูทั้งหลัง ซึ่งทั่วไปขอมจะใช้หินทรายสีชมพูสร้างปราสาทเฉพาะส่วนสำคัญที่ต้องการเน้นความสวยงามอ่อนช้อย ส่วนที่จะต้องรับน้ำหนักมาก ๆ ก็ใช้หินทรายสีออกเทา ๆ ซึ่งมีความแข็งทนทานมากกว่า สองคือปราสาทแห่งนี้เห็นฝรั่งยกให้ว่าเป็น  A precious gem หรือไม่ก็ว่าเป็น The jewel of Khmer art Continue reading บันเตียสเรย อัญมณีสีชมพูแห่งศิลปะเขมร

ชีวิตยังมีรอยยิ้มที่โตนเลสาบเมืองเสียมเรียบ

เคยไปสั่งอาหารเมนูปลาน้ำเงินที่ร้านอาหารในตัวอำเภออรัญประเทศ ปรากฏว่าในจานเสิร์ฟได้มาเพียงชิ้นเนื้อเพียงส่วนเดียว ไม่ใช่ปลาน้ำเงินทั้งตัวเหมือนที่เคยได้กินที่อยุธยาและที่พิษณุโลก เจ้าของร้านบอกว่าปลาที่ได้มาขายเป็นปลาตัวใหญ่เกินจาน ไม่ใช่ปลาไทยแต่มาจากโตนเสลาบเมืองเขมร  เรื่องกินปลานี้เคยได้ไปกินปลาเผาริมอ่างเก็บน้ำกลางเขาแห่งหนึ่งในจังหวัดสระแก้ว กินจนอิ่มหนำเบิกบานสั่งเก็บเงินแล้ว ถึงได้ความรู้มาใหม่ว่าปลาที่กินไม่ใช่ปลาในอ่างเก็บน้ำนั้นหรอก แต่เป็นปลาที่พ่อค้าเขาขนจากทุ่งกุลาร้องไห้มาส่งให้ร้านทุกวัน Continue reading ชีวิตยังมีรอยยิ้มที่โตนเลสาบเมืองเสียมเรียบ

ต้นวันที่บาราย ท้ายวันกับรำอัปสรา ใช้วันเวลาตามหาความเป็นเสียมเรียบ

ได้ยินไกด์เขานัดหมายลูกทัวร์ที่โรงแรมเมื่อตอนกลางคืน เลยได้เคล็ดลับของการมาเที่ยวเมืองเสียมเรียบว่าต้องใช้สูตร 5-6-7 คือตื่นตอนตี 5 ลงมากินข้าวตอน 6 โมง แล้วก็ล้อเคลื่อนออกจากโรงแรมตอน 7 โมงเช้า Continue reading ต้นวันที่บาราย ท้ายวันกับรำอัปสรา ใช้วันเวลาตามหาความเป็นเสียมเรียบ

ปอยเปตสู่เสียมเรียบ ถนนสายที่ยังไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ

ได้เวลามาสามวันสำหรับการเดินทางด้วยรถยนต์ไปเมืองเสียมเรียบในแผ่นดินเขมร นึกถึงภาพถนนสายนี้ที่มีจุดเริ่มต้นจากปอยเปตที่อยู่ติดกับแผ่นดินไทยแล้ว ชวนให้คิดอยากจะถอดใจไว้ตั้งแต่ต้นทาง ถนนที่ครั้งหนึ่งเคยลาดยางไว้แล้วต่อมาหน้ายางก็หายไป เวลาผ่านไปลูกรังที่เหลือก็เปลี่ยนสภาพเป็นหลุมบ่อจากการที่ต้องรองรับอารมณ์ของรถบรรทุกหนัก นิยามคำบอกเล่าของคนผ่านทางถึงถนนสายนี้ บ้างว่าเมื่อก่อนเป็นถนนยางมะตอย เดี๋ยวนี้เป็นถนนยางมะตูม บ้างก็ว่าเป็นถนนลาดยางหมด คือยางที่ลาดไว้หมดไปแล้ว เหลือแต่ลูกรังล้วน ๆ Continue reading ปอยเปตสู่เสียมเรียบ ถนนสายที่ยังไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ