Category Archives: ตะลอนในต่างแดน

ปั่นโก้ ๆ ที่ตะหลาดเช้าเข้าตะหลาดจีนก่อนไปฟินเสี่ยงเซียมซีวัดสีเมือง

หมดเงินแสนไปกับก๋วยเตี๋ยวมื้อกลางวันที่ร้านเฝอแซบแล้วก็สบายใจ ยังคิดอยากจะไปหาที่ช้อปปิ้งเสียเงินต่อ แต่ไหนแต่ไรไปเวียงจันทน์ก็ต้องไปเดินตะหลาดเช้า ช่วงหลังที่ลาวเปลี่ยนแปลงการปกครองก็ชอบไปเดินหาซื้อของที่ส่งมาขายจากโซเวียต(รัสเซีย)บ้างและจากจีนบ้าง หลัง ๆ มาเหลือแต่ของจีนก็ยังได้อาศัยซื้อพวกเครื่องไฟฟ้า แต่เดี๋ยวนี้ในบ้านเรามีของจีนขายเต็มไปหมด ราคาถูกกว่าไปหิ้วเข้ามาอีกต่างหาก เหมือนที่ไปซื้อของมาจากแม่สาย หลายอย่างซื้อจากแผงข้างถนนในกรุงเทพฯ ยังถูกกว่า

Continue reading ปั่นโก้ ๆ ที่ตะหลาดเช้าเข้าตะหลาดจีนก่อนไปฟินเสี่ยงเซียมซีวัดสีเมือง

เผลอแซ่บที่เฝอแซบมื้อเดียวแสนกว่า

คงไม่ได้จะมีแต่กองทัพที่เดินได้ด้วยท้อง ถึงจะไม่ได้เดินทัพแต่ไปเดินเที่ยว เมื่อถึงเวลาหิวก็ต้องหาอะไรใส่ลงท้องด้วยเหมือนกัน จำได้ว่าคราวก่อนหน้าไปเวียงจันทน์แล้วเกิดหิว เคยไปกินบุฟเฟ่ต์ที่ร้านชื่อขอบใจเด้อ เป็นบุฟเฟ่ต์นานาชาติที่มีของกินให้เลือกกินได้หลากหลายหน่อย เข้าร้านขายของกินแบบพื้นถิ่นกลัวว่าจะไปเจอของกินที่ไม่ค่อยโดนปากโดนใจ กินไม่ได้นอกจากจะเสียเงินแล้วก็ยังจะต้องแบกความหิวติดตัวไปอีก

Continue reading เผลอแซ่บที่เฝอแซบมื้อเดียวแสนกว่า

คนบ่มีไก๊ด์เข้าหอพะแก้วในวันที่พะแก้วไม่อยู่

สถานที่อีกแห่งหนึ่งที่คนไปเที่ยวเวียงจันทน์จะต้องไปกันก็คือหอพะแก้ว จากประตูไชใช้ถนนล้านช้างประมาณ 1 กม. เลี้ยวซ้ายเข้าถนนเชดถาทิราด ประมาณไม่ถึง 100 เมตร ก็จะเจอหอพะแก้วอยู่ทางขวามือ ที่อยู่ติดกันแต่ถึงก่อนก็คือ หอคำ ทำเนียบของประธานประเทศ ทำเนียบคือที่พักทางราชการของผู้มีตำแหน่งสูง ประธานของประเทศ ก็เปรียบได้กับประธานาธิบดี แต่ที่เห็นกันที่นี่ไม่ได้ถูกใช้เป็นที่อยู่ แต่ใช้เป็นบ้านพักรับรองคนสำคัญจากต่างประเทศ

Continue reading คนบ่มีไก๊ด์เข้าหอพะแก้วในวันที่พะแก้วไม่อยู่

ซื้อปี้ขึ้นปะตูไชขึ้นลงบันไดเจอขาอ่อนสาวราว

ข้ามโขงไปเที่ยวเวียงจันทน์ มีคนบอกว่าถ้าอยากได้ประสบการณ์รู้ว่าขาอ่อน-สาวราวนั้นเป็นอย่างไร ก็ให้ไปเที่ยวดูที่ปะตูไซ ตอนเช้าได้แวะไปไหว้พระทาดหลวงก่อนแล้ว ก็เลยตกลงใจเลือกสถานที่ที่จะไปต่อคือปะตูไชที่ว่า

Continue reading ซื้อปี้ขึ้นปะตูไชขึ้นลงบันไดเจอขาอ่อนสาวราว

เข้าเวียงจันทน์เหมารถไปหาเงินก่อนไปเดินหาบ๊อบบี้ที่พระทาดหลวง

ตั้งใจจะข้ามโขงไปเที่ยวเวียงจันทน์แบบไปเช้าบ่ายกลับ ไม่ได้คิดจะขับรถเข้าไปเอง เคยเหมาเอารถตู้เข้าไปก็สะดวกดี รถมารับถึงโรงแรมจัดการทุกอย่างให้ทั้งหมด แค่เอาตัวกับเงินไปแล้วคอยลงรถขึ้นรถตามแต่ที่เขาจะพาไป แต่ไปคราวนี้ติดต่อหาเหมารถในราคาที่พอหอมปากหอมคอไม่ได้แล้ว ไม่น่าเชื่อว่าราคาเช่าเหมารถตู้จะสูงกว่าเมื่อไม่กี่ปีก่อนถึงสามสี่เท่า ตกลงใจขึ้นรถโดยสารแล้วไปหารถตู้ตรงหน้าด่านฝั่งลาว ดูท่าจะประหยัดเงินไปได้เกินกว่าครึ่ง

Continue reading เข้าเวียงจันทน์เหมารถไปหาเงินก่อนไปเดินหาบ๊อบบี้ที่พระทาดหลวง

เขาต่อแถวทำอะไรหลังจากกินหมูย่างเกาหลีที่เกาหลี

กินหมูย่างเกาหลีที่บ้านเรา กลัวจะพูดเต็มปากเต็มคำไม่ได้ว่าไปกินหมูย่างเกาหลีมา ก็เลยต้องไปกินหมูย่างเกาหลีที่ภัตตาคารชื่อเกาหลีถึงในประเทศเกาหลี ทั้งเกาทั้งหลีขนาดนี้ก็ต้องเป็นหมูย่างเกาหลีแน่ ๆ Continue reading เขาต่อแถวทำอะไรหลังจากกินหมูย่างเกาหลีที่เกาหลี

คนกินจุไปเรียนทำกิมจิ

แล้วกินจุกับกิมจิก็มาเจอกันจนได้ เมื่อคนกินจุอยากจะไปเรียนทำกิมจิกับเขาบ้าง ก็คนบ้านเราเดี๋ยวนี้ติดเทรนด์เกาหลีชอบกินกิมจิกันไม่น้อย จะเรียนที่บ้านเราก็กลัวเดี๋ยวจะผิดเพี้ยนเป็นกิมจิแบบไทย ๆ ต้องไปเรียนให้ถึงต้นตำรับที่เกาหลี Continue reading คนกินจุไปเรียนทำกิมจิ

ยอมให้เขาชวนข้ามช่องเม็กไปกินข้าวมื้อกลางวันข้างส้วมที่ปากเซ

มีกิจการงานให้ต้องไปทำแถว ๆ จังหวัดอุบลราชธานี วิ่งรถเลยออกจากตัวจังหวัดไปประมาณ 90 กม. พื้นที่อำเภอสิรินธร มีด่านชายแดนช่องเม็ก ซึ่งเป็นช่องทางเชื่อมต่อกันระหว่างไทยกับลาวทางบก จัดการเรื่องงานให้เสร็จตั้งแต่หัววัน ไม่ทันจะถึง 10 โมงเช้าดี ก็เลยมีคนชวนข้ามด่านเข้าไปฝั่งลาว ไปหาข้าวมื้อกลางวันกินกันที่ปากเซ เรื่องดิ้นรนไปหาที่กินในบรรยากาศแปลก ๆ ใหม่ ๆ แบบนี้ถนัดอยู่แล้ว ออกปากตอบรับไปแบบไม่ต้องคิดอะไรมาก Continue reading ยอมให้เขาชวนข้ามช่องเม็กไปกินข้าวมื้อกลางวันข้างส้วมที่ปากเซ

เสียเงินขี่เรือบินไปลองกิน กระดูกอู๋ซี หมูค้างปี กับไก่ขอทาน

ได้ยินชื่อมานานเรื่องของอาหารจีนแถว ๆ เซี่ยงไฮ้และเมืองใกล้ ๆ ที่เรียกกันว่า ซี่โครงหมูเมืองอู๋ซี หมูพันปี และไก่ขอทาน รอหากินแบบที่มีคนคิดจะเอามาทำขายพร้อมกันให้ครบที่เมืองไทยก็ไม่มีสักที หรือถึงถ้ามีก็อาจจะคลาดเคลื่อนไปจากสูตรต้นตำรับ ถ้าจะให้ดีก็ต้องไปกินกันให้ถึงที่ต้นแหล่ง เหมือนอยากกินเป็ดปักกิ่งก็เลยไปปักกิ่ง กินแล้วเขาก็ให้ใบประกาศมาด้วยว่าได้มากินเป็ดปักกิ่งที่ร้านของเขาแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกว่าหน้าตาและความอร่อยไม่เหมือนเป็ดปักกิ่งที่บ้านเรา อยากกินเกี๊ยวที่เขาว่ามีเป็น 40-50 แบบก็เลยไปซีอาน ก็รู้สึกว่าไม่อร่อยปากเหมือนกินเกี๊ยวอยู่ที่บ้านเรา คราวนี้ยอมแคะกระปุกอีกสักที จะไปหากินเองก็กลัวไปไม่ถูก เอาง่ายเข้าว่าก็เลยใช้ซื้อทัวร์เพื่อความสะดวก Continue reading เสียเงินขี่เรือบินไปลองกิน กระดูกอู๋ซี หมูค้างปี กับไก่ขอทาน

ไปเมืองจีนเผลอนวดฝ่าเท้าเสียค่ายา เจอลูกสาวเถ้าแก่มาเสียค่าหยก

ไม่รู้ว่าใครเป็นต้นคิดจับเอาคำ 5 คำ มาเรียงต่อกันว่า หยก ยา ชา ไหม มุก ที่คนซื้อทัวร์ไปเที่ยวเมืองจีนไม่ว่าจะไปที่เมืองไหน ก็จะต้องถูกไก๊ด์จีนพาไปที่สถานที่ขายสิ่งเหล่านี้ กลายเป็นการท่องเที่ยวภาคบังคับไปแล้ว ถึงไปแล้วจะไม่ได้ถูกบังคับให้ต้องซื้อของ แต่ก็ถูกบังคับให้ต้องไปตามนโยบายของรัฐบาลจีน แทนที่จะเอาเวลาไปใช้เที่ยวที่อื่น ๆ ได้อีก หรือไปสถานที่ท่องเที่ยวบางแห่งแทนที่จะได้อยู่นาน ๆ ก็จะต้องถูกจำกัดเวลา เพื่อจะต้องเอาเวลาไปตามสถานที่ขายของพวกนี้ด้วยในแต่ละวัน เมื่อไม่มีทางเลือกก็คงทำได้แค่อย่าเผลอใจอ่อน เจอลูกล่อของคนขายเข้า ใจไม่แข็งพอถึงกับหมดเงินซื้อกันเป็นหมื่นเป็นแสน Continue reading ไปเมืองจีนเผลอนวดฝ่าเท้าเสียค่ายา เจอลูกสาวเถ้าแก่มาเสียค่าหยก