Category Archives: เชียงใหม่

แจ่มอย่างม่อนม่วน

y7453

หลังจากไปม่วนแบบม่อนแจ่ม ที่แม่ริม เชียงใหม่ ได้ดูดอากาศและดื่มบรรยากาศจนเป็นที่ม่วนอกม่วนใจ๋แล้ว ก็ได้เวลาเขยื้อนตัวแบบที่ยังไม่มีโรดแมปกำหนดผูกมัด จุดหมายถัดมาที่พอจะนึกออกได้ในตอนนั้นก็คือม่อนม่วน หรือบ้านม่อนม่วนบูทีครีสอร์ทที่เป็นทั้งที่พักและที่กิน นึกถูกตาม่อนม่วนมาตั้งแต่ที่ได้ดูละครช่อง 3 ที่มีญาญ่ากับณเดชน์แสดงนำเรื่องธรณีนี่นี้ใครครองเมื่อกลางปี 2555 แล้วมาใช้ที่นี่เป็นส่วนหนึ่งของฉากบ้านคุณย่า แต่กว่าจะได้มาดูม่อนม่วนให้เห็นกับตาก็ล่วงเลยมาจนถึงปลายปี 2556 ซึ่งก็ได้เอามาเขียนเล่าถึงไปแล้วในชื่อเรื่องไว้ว่า ดูศิลปินช้างและศิลปินคนบนถนนสู่สองม่อน Continue reading แจ่มอย่างม่อนม่วน

ม่วนแบบม่อนแจ่ม

y7515

ตอนที่ขึ้นไปทำงานอยู่เชียงใหม่เมื่อเกือบจะสามสิบปีได้แล้ว ชื่อของม่อนแจ่มยังไม่เคยได้ยินเข้าหู ถนนสายแม่ริม-สะเมิง หรือทางหลวง 1096 นั้นก็ขับรถเข้าไปหาที่พึ่งพิงนั่งดื่มกินตอนเย็น ๆ อยู่กับธรรมชาติบ่อย ๆ พอดวงตะวันมอดแสงก็ค่อยกลับเข้าในเมือง ลึกสุดที่ไปนั่งกินอยู่ก็คือที่ร้านโป่งแยงแอ่งดอยที่ราคาค่าของดื่มกินตอนนั้นก็ต้องเรียกว่าสูงอยู่สำหรับเงินเดือนในกระเป๋า ส่วนสะเมิงนั้นถ้ามีงานเข้าก็ค่อยเข้าไปสักครั้งหนึ่ง จำได้ว่าเข้าสะเมิงไปครั้งแรกนั้นไม่ได้เตรียมเติมน้ำมันรถเอาไว้ก่อน ก็นึกว่าจะมีปั๊มน้ำมันอยู่เหมือนในตัวอำเภอที่อื่น ๆ แต่ก่อนนั้นรถที่หน่วยงานจะต้องเติมน้ำมัน ปตท.เท่านั้น ปรากฏว่ามีแต่ปั๊มน้ำมันเล็ก ๆ ใหญ่กว่าปั๊มหลอดหน่อยอยู่แค่ปั๊มเดียว ต้องขับแบบลุ้นน้ำมันในถังให้เหลือพอออกมาจนได้ถึงแม่ริม Continue reading ม่วนแบบม่อนแจ่ม

ตีนตกน่านอนแต่ไม่ได้นอน ส้มตำสตรอว์เบอรี่น่ากินแต่ไม่ได้กิน

y7628

ได้ยินชื่อเรียกตีนตกที่ตำบลห้วยแก้ว อำเภอแม่ออน จังหวัดเชียงใหม่ เป็นครั้งแรกเมื่อสัก 30 กว่าปีก่อน ตอนที่ไปทำงานอยู่เชียงใหม่ สมัยนั้นแม่ออนยังเป็นแค่ตำบลอยู่ในอำเภอสันกำแพง ได้ยินชื่อแล้วก็ไม่เคยเข้าไปหรอกเพราะฟังแค่ชื่อก็พอจะเดาสภาพถนนหนทางออกว่าน่าจะไกลไปลำบากแบบที่เดินเท้าแล้วตีนถึงกับห้อยตก ขนาดขับรถจากตัวเมืองจะไปทำงานแถว ๆ ออนเหนือ ออนกลาง ออนใต้ ร้องวัวแดง ก็ยังรู้สึกว่าไกล แต่ถ้าเป็นที่น้ำพุร้อนก็พอจะพาคนมาเที่ยวอยู่บ่อยหน่อย เวลาจะคุยถึงตีนตกก็ยังติดปากกับชื่อของผ้าทอตีนจก พูดหลุดปากเรียกตีนจกแทนตีนตกอยู่บ่อย ๆ กว่าจะได้เข้าไปเที่ยวศูนย์พัฒนาโครงการหลวงตีนตกเป็นครั้งแรกก็หลังกลับมาอยู่กรุงเทพฯ ได้สัก 15 ปี แล้วย้อนไปเที่ยวเชียงใหม่เมื่อปี 2552 นั่นเลย ไปตอนนั้นถนนหนทางต้องเรียกว่าดีแล้ว ปีนี้ขึ้นเชียงใหม่อีกพอจะมีเวลาเหลือก็เลยไปขับรถเล่นดูความเปลี่ยนแปลงแถวนั้น Continue reading ตีนตกน่านอนแต่ไม่ได้นอน ส้มตำสตรอว์เบอรี่น่ากินแต่ไม่ได้กิน

ขึ้นม่อนลองแฮงลงหลิ่งปาวเจือก ผ่อผาช่อแบบจีพีเอสพาไป

y7788

จนกลับมาถึงบ้านแล้วก็ต้องมานั่งคิดไล่ถนนหนทางว่าที่ไปผ่อหรือไปดูผาช่อมานั้นใช้ถนนเส้นทางไหนเข้าไป เป็นพวกที่เชื่อมั่นตัวว่าอยากจะไปไหนเดี๋ยวก็หาทางไปได้ถูก ก็เลยไม่ค่อยยอมศึกษาดูเส้นทางเอาไว้ก่อน รู้แต่ว่าอยากจะไปผ่อผาช่อที่อำเภอดอยหล่อ จังหวัดเชียงใหม่ นึกอยู่ในใจว่าเดี๋ยวไปถึงดอยหล่อก็คงเจอป้ายบอกทาง ทำไปทำมาเพราะขับเร็วจนหลุดเลยไปถึงไหนก็ไม่รู้ หลงแล้วคราวนี้ก็เลยต้องเปิดโทรศัพท์อาศัยจีพีเอสนำทาง ที่ไหนได้จีพีเอสก็พาไปได้เรื่อยเหมือนกัน เห็นท่าว่าชักจะวน ๆ พาออกถนนใหญ่อีก ก็เลยต้องตั้งหลักอาศัยประสบการณ์นักเที่ยวแบบเดาเส้นทางที่น่าจะเป็นไปได้ เจอรถเก๋งอีกคันน่าจะหลงจีพีเอสมาเหมือนกัน คงนึกว่าเรารู้ทางเลยปล่อยให้เราแซงขึ้นหน้าแล้วขับตาม มั่วไปมั่วมาสุดท้ายก็พากันไปได้จนถึง Continue reading ขึ้นม่อนลองแฮงลงหลิ่งปาวเจือก ผ่อผาช่อแบบจีพีเอสพาไป

ดูศิลปินช้างและศิลปินคนบนถนนสู่สองม่อน

ถนนทางหลวงหมายเลข 1096 แม่ริม-สะเมิง ยังคงเป็นเส้นทางยึดครองหัวใจคนที่ไปเที่ยวเชียงใหม่ สองฝั่งของถนนสายนี้จึงมีทั้งที่เที่ยว ที่กิน และที่นอน อยู่เรียงราย ไม่ใช่เฉพาะคนไทย แต่คนต่างชาติก็ชื่นชอบ ด้วยความที่อยู่ไม่ไกลจากตัวเมืองเชียงใหม่มากนัก และสามารถท่องเที่ยวเป็นวงรอบไปออกที่หางดงได้

Continue reading ดูศิลปินช้างและศิลปินคนบนถนนสู่สองม่อน

เดินวัวลาย กินรายทาง

เขียนถึงถนนคนเดินที่ถนนวัวลาย ตรงประตูเชียงใหม่ ที่ทุกวันเสาร์มีการปิดถนนไม่ให้รถวิ่ง แต่ให้คนในถิ่นทำของกินของใช้มาขาย แล้วให้คนต่างถิ่นและในถิ่นไปเที่ยวเดินเลือกซื้อ ไปตอนหนึ่งแล้ว (คลิกอ่าน มีแต่คนเดินกันอยู่ทั่ว แต่ถนนชื่อวัวลาย) เปิดตลาดกันตั้งแต่ประมาณ 5 โมงเย็น แล้วไปปิดตลาดกันประมาณ 4 ทุ่ม คนที่ทำของมานั่งขายส่วนใหญ่ก็เป็นคนที่อยู่ในละแวกถนนวัวลายนั่นเอง ถึงเวลาหิวไม่ต้องห่วงเพราะมีของกินขายให้เลือกกินตั้งแต่หัวถนนไปจนถึงท้ายถนน ของกินที่มีเอามาวางขายก็มีหน้าตาทั้งเป็นแบบสากล แบบไทย ๆ และแบบพื้นบ้านพื้นเมือง Continue reading เดินวัวลาย กินรายทาง

มีแต่คนเดินกันอยู่ทั่ว แต่ถนนชื่อวัวลาย

ในตัวเมืองเชียงใหม่มีการปิดถนนไม่ให้รถวิ่ง แต่ให้คนในถิ่นทำของกินของใช้มาขาย แล้วให้คนต่างถิ่นและในถิ่นไปเที่ยวเดินเลือกซื้อ เรียกว่าถนนคนเดิน อาทิตย์หนึ่งจัดอยู่สองวันแต่วันละถนน วันเสาร์ปิดถนนวัวลาย ส่วนวันอาทิตย์ปิดตั้งแต่ถนนท่าแพไปจนถึงสี่แยกกลางเวียง ขายกันตั้งแต่แดดร่มลมตกไปจนถึงดึก ๆ ซึ่งของและคนขายวันอาทิตย์จะดูเยอะมากกว่า แต่ก็ไม่ทำให้ถนนคนเดินวันเสาร์ที่ถนนวัวลายจะมีคนไปเดินลดน้อยลงไป Continue reading มีแต่คนเดินกันอยู่ทั่ว แต่ถนนชื่อวัวลาย

เจอสวนส้มเดี่ยวนี้ต้องมีแวะ ชม แชะ ชิม ช้อป เต็มจ๊อบเที่ยว

คนทำสวนส้มเดี๋ยวนี้ไม่ได้ทำสวนไว้ให้ปลูกส้มขายอย่างเดียว แต่พลิกเพิ่มมูลค่าด้วยการทำให้เป็นแหล่งท่องเที่ยว เติมสีสันลงไปอีกนิดแต้มสวยเพิ่มเข้าไปอีกหน่อย แค่นี้ก็กลายเป็นที่ที่ให้คนแวะเข้าไปเที่ยวได้ แล้วเรียกให้ฟังดูเป็นวิชาการว่าเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตรก็ยังได้อีก แถมยังช่วยประชาสัมพันธ์ให้คนรู้จักกับส้มยี่ห้อของสวนตัวเอง เพราะคนไปแวะเที่ยวสวนส้มก็มักจะซื้อส้มติดมือกลับไป กินอร่อยติดใจคราวนี้ก็เลยถามหาซื้อแต่ส้มยี่ห้อนี้ กลายเป็นความผูกพันที่ภาษาธุรกิจสมัยนี้เขาเรียกกันว่าแบรนด์ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะใช้ได้กับคนรุ่นใหม่ ๆ ที่ไม่ยึดติด คิดไว เปลี่ยนใจเร็ว ได้มากน้อยแค่ไหน Continue reading เจอสวนส้มเดี่ยวนี้ต้องมีแวะ ชม แชะ ชิม ช้อป เต็มจ๊อบเที่ยว

ขึ้นอ่างขางทางเลาะเลี้ยวเที่ยวไม่ทันกิน

ไหน ๆ ก็ไปถึงเชียงใหม่แล้ว จะมัวเที่ยวอยู่แต่ในเมืองก็จะกระไรอยู่ เสื้อกันหนาวที่เตรียมไปก็ยังไม่ได้หยิบออกมาใช้ ก็เลยคิดหาดอยที่จะขึ้นไปตามหาความหนาวสักหน่อย เอาเป็นดอยแบบที่รถวิ่งขึ้นไปได้ถึง ดอยอินทนนท์ก็ขึ้นบ่อยแล้ว ตัดสินใจเลือกขึ้นดอยอ่างขางที่ไม่ค่อยได้ขึ้นไปอัพเดท จำได้ว่าขึ้นไปครั้งสุดท้ายเมื่อ 6-7 ปีก่อน เลือกไปใช้เส้นทางจากอำเภอฝางที่จะขึ้นไปทางบ้านนอแลเพราะเห็นว่าระยะทางสั้นดี ไปเข้าจริง ๆ เจอถนนโหดมาก คือนอกจากถนนจะแคบและชันแล้ว ทางยังพังเป็นหลุมบ่อ ไหล่ทางชำรุด เจอรถสวนทางอยู่แค่คันสองคัน ทางจากอำเภอเชียงดาวที่เข้าไปทางเมืองงายผ่านบ้านหนองอุกหรือบ้านอรุโณทัยก็เคยใช้ รู้สึกค่อนข้างไกลและเปลี่ยว ความชันก็ไม่ใช่ว่าน้อย ถนนก็ไม่ได้กว้างขวางมากนัก และพังอยู่เป็นช่วง ๆ เหมือนกัน Continue reading ขึ้นอ่างขางทางเลาะเลี้ยวเที่ยวไม่ทันกิน

พืชสวนโลก 2554 เที่ยวเกินร้อย ขึ้นสวรรค์สองรอบกับจินตนาการในสวน

เพราะเรื่องมันยาวเล่าแล้วจบไม่ลงในตอนเดียว ตอนนี้ก็เลยเป็นตอนที่สองต่อจากตอนที่แล้ว ซึ่งเริ่มต้นเล่ามาตั้งแต่ยังไม่มีงานมาจนถึงหาที่จอดรถเพื่อเตรียมตัวจะเข้างานพืชสวนโลก ปี 2554 ที่จังหวัดเชียงใหม่ เข้าไปในงานแล้วก็พาเดินกันตั้งแต่หน้างาน วนไปทางขวาเรื่อย ๆ แล้วไปจบเอาตรงที่อาคารจัดแสดงเรื่องราวเกี่ยวกับโลกของแมลง (คลิกอ่าน พืชสวนโลก 2554 ร้อยเดียวเที่ยวให้คุ้ม โลกของดอกไม้และแมลง) ตอนนี้ก็จะพาเดินต่อ ซึ่งพอกลับออกมาจากส่วนจัดแสดงโลกของแมลง ก็จะโผล่ออกมาตรงสวนแห่งความสุขและรอยยิ้มของเมืองไทยประกันชีวิต Continue reading พืชสวนโลก 2554 เที่ยวเกินร้อย ขึ้นสวรรค์สองรอบกับจินตนาการในสวน