Category Archives: เพชรบุรี

ชิม ชม ช้อป แชะแบบแวะที่เดียว เจอแกะเมินเดิน1000Sook

y6284

ไปชะอำแทบทุกครั้งตอนขากลับก็มักจะต้องแวะหาซื้อของฝากซึ่งส่วนใหญ่ก็มักจะเป็นพวกขนมหวานติดมือกลับกรุงเทพฯ ซื้อเผื่อเอาไว้ว่าจะเอาไปฝากคนนู้นคนนี้ แต่พอเอาเข้าจริงบางทีซื้อมาแล้วกลับถึงบ้านเกิดอาการขี้เกียจหิ้ว ก็เลยไม่ได้ฝากถึงมือใครแต่จับใส่ไว้ในตู้เย็นรอกินเองนั่นแหละ กว่าจะกินได้หมดก็ใช้เวลาอยู่หลายวัน ไม่ได้มีร้านซื้อประจำเจอแม่อะไรระหว่างทางเข้าสักแม่ดูแค่เหมาะ ๆ ก็แวะซื้อได้ บางทีก็ล่วงเลยมาจอดซื้อถึงท่ายาง หรือสุดท้ายก็แถว ๆ เมืองเพชรบุรี ไปชะอำครั้งหลังสุดนี้ตอนขากลับไม่ได้ตั้งใจจะจอดแค่แวะซื้อของฝาก แต่ต้องการหาร้านกินข้าวมื้อกลางวันแบบจริง ๆ จัง ๆ ด้วย ผ่านไปแวะเจอร้านที่เกินความต้องการชิมกับช้อปชื่อพันธ์สุข หรือที่ร้านเขียนเอาไว้ว่า 1000Sook เพราะมีฟาร์มแกะให้เดินชมกับเดินแชะอีกด้วย Continue reading ชิม ชม ช้อป แชะแบบแวะที่เดียว เจอแกะเมินเดิน1000Sook

ไปชะอำแต่กินผัดหมี่โคราชกับส้มตำที่ครัวไม้หมอน

y6503

เห็นชื่อผัดหมี่โคราชก็ต้องนึกถึงที่มาตามชื่อว่ามาจากโคราชหรือนครราชสีมา ก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็กผัดที่หน้าตาคล้าย ๆ ผัดไทย แต่มีอัตลักษณ์ที่ใช้เส้นผัดเป็นของท้องถิ่นตัวเองที่เรียกว่าหมี่โคราช ซึ่งเป็นเส้นหมี่ที่มีหน้าตาและขนาดใกล้ชิดไปทางก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็กที่กินกันอยู่ทั่วไป ถึงจะใส่เครื่องผัดน้อยกว่าผัดไทยแต่ก็โดดเด่นด้วยเส้นที่เหนียวนุ่มและน้ำซอสผัดปรุงรสที่บ่งบอกได้ถึงตัวตนของผัดหมี่โคราช จนเดี๋ยวนี้มีเส้นพร้อมน้ำปรุงขายสำเร็จให้ซื้อเอามาผัดกินได้เอง ของที่กินถูกปากคู่กันอยู่ทุกครั้งที่ไปโคราชก็คือส้มตำ แต่มื้อนี้ไม่ได้ไปโคราช แต่ไปทำงานแถว ๆ ชะอำเจอร้านครัวไม้หมอนมีผัดหมี่โคราชขาย เห็นแล้วจะผ่านเลยก็กลัวจะไปนึกเสียดายให้น้ำลายไหลในภายหลัง เหมือนอย่างวันก่อนที่ไปนครนายกแล้วก็ต้องเลี้ยวแวะกินก๋วยเตี๋ยวเส้นจันท์ผัดปู Continue reading ไปชะอำแต่กินผัดหมี่โคราชกับส้มตำที่ครัวไม้หมอน

ไปท่ายางขึ้นต้นที่ร้านเจ๊น้อย แล้วค่อยลงท้ายด้วยหมอนทองป่าละอู

ช่วงนี้ทุเรียนหมอนทองป่าละอูกำลังออกเยอะ ถ้ายังไม่เคยกินก็ควรจะได้ลอง กินแล้วจะติดปากติดใจ พอถึงฤดูกาลปีหน้าก็จะต้องดิ้นรนไปหากินให้ได้อีก เรื่องนี้พูดได้เต็มปากเต็มคำ เพราะเจอเข้าเต็มจังกับตัวเอง หาซื้อกินได้ตั้งแต่เพชรบุรียันหัวหิน กินในช่วงฤดูกาลก็จะถูกเงินในกระเป๋าหน่อย ตอนนี้ส่วนใหญ่จะตั้งราคาขายกันอยู่ที่ กก.ละ 120 บาท อัพ ปลายสุดสัปดาห์นี้ได้มีวันหยุดต่อเนื่อง 4 วัน ถ้าจะไปเที่ยวหาความสุขคืนให้ตัวเองบ้าง ก็อยู่ไม่ไกลจากกรุงเทพฯ เท่าไรนัก

Continue reading ไปท่ายางขึ้นต้นที่ร้านเจ๊น้อย แล้วค่อยลงท้ายด้วยหมอนทองป่าละอู

แผนแตกกางพิมพ์เขียวจัดการปูเก้าขั้นที่ลุงนมปูเป็นหาดเจ้าสำราญ

อยู่ ๆ ก็น้ำลายสอนึกอยากกำจัดปูขึ้นมาเสียอย่างนั้น ปล่อยทิ้งไว้หลายวันความอยากยังไม่ยอมห่างหาย ไม่อยากให้คาค้างใจได้โอกาสมองหาสถานที่ที่ดูเหมาะและเป็นใจ ปูกับชายทะเลก็เป็นอะไรที่เหมาะเจาะเข้ากันได้ดี เงียบ ๆ มีบรรยากาศธรรมชาตินิดหน่อย สมองโล่งโปร่งอาจจะคิดขยายผลกำจัดอะไรได้เตลิดต่ออีกหลายอย่าง

Continue reading แผนแตกกางพิมพ์เขียวจัดการปูเก้าขั้นที่ลุงนมปูเป็นหาดเจ้าสำราญ

ทั้งกินทั้งหิ้ว ดุกฉ่า ปูแกะ ปลาทูกรอบ กระบอกต้มส้ม ครัวบางตะบูน

จากกรุงเทพฯ ไปชะอำถ้าไม่ใช้ถนนพระราม 2 เลี่ยงหลบความจำเจไปใช้ถนนสายคลองโคน-บางตะบูน-บ้านแหลม-หาดเจ้าสำราญ-ชะอำ บ้างก็ได้ ถนนย่านนี้มีร้านขายอาหารทะเลเรียงรายอยู่หลายร้าน นอกจากจะได้กินของสดแล้ว ราคายังค่อนข้างเบากระเป๋ากว่าอีกหลายย่าน คนชอบกินปูม้ายิ่งถูกใจ เพราะบางร้านจะแกะปูมาให้กินเนื้อได้สะดวก แกะให้กระทั่งนิ้วปู กินอิ่มตื้อแล้วยังมีของสดและของแห้งให้ซื้อหิ้วติดมือกันอีกด้วย

Continue reading ทั้งกินทั้งหิ้ว ดุกฉ่า ปูแกะ ปลาทูกรอบ กระบอกต้มส้ม ครัวบางตะบูน

สอง สอง สี่ ศูนย์ คำตอบสุดท้ายที่ครัวเม็ดทราย ชายหาดชะอำ

ได้ไปชะอำก็มักจะไปนั่งเตียงผ้าใบชายหาด ไปนั่งเฉย ๆ กลัวหงอยปาก ก็ต้องไปเลือกกุ้ง หอย ปู ปลา ที่เขาตั้งแผงขายอยู่ข้างถนนริมหาด แล้วก็สั่งให้เขาไปจัดการปรุงสุกมาสนองความสุขของปาก ไปคราวนี้อยากลองเปลี่ยนแนวเป็นแบบนั่งร้านดูบ้าง ขี่จักรยานเล่นไปจนปลายสุดชายหาดชะอำเหนือก่อนทางเข้าสะพานปลา แถว ๆ วัดเนรัญชราราม เห็นมีร้านอาหารอยู่ชายหาดริมทะเลแบบโอเพ่นแอร์ดูกว้างขวาง ชื่อว่าครัวเม็ดทราย คนกินกันอยู่เยอะมาก เลยจูงจักรยานเช้าไปจอดเทียบกับรสบัสรถทัวร์ที่ขนคนมากินกันเป็นคันรถ

Continue reading สอง สอง สี่ ศูนย์ คำตอบสุดท้ายที่ครัวเม็ดทราย ชายหาดชะอำ

อิ่มแปลกทั้งแบบเก๋าและแบบเก๋ เต๋วไอเดีย จากเจ๊กเม้งถึงเจเอ็ม

คำว่าก๋วยเตี๋ยวเดี๋ยวนี้คงจะยาวเกินไปเสียแล้ว วัยทีนทั้งหลายก็เลยหดเส้นก๋วยเตี๋ยวเหลืออยู่แค่ เต๋ว ร้านเต๋วร้านนี้อยู่ในตัวเมืองเพชรบุรี มีคนเขียนถึงพูดถึงกันอยู่แล้วมากมาย จนน่าจะกลายเป็นร้านเต๋วที่คนผ่านไปแถว ๆ เพชรบุรีจะต้อง Don’t Miss ไม่ไปไม่ได้แล้ว จากร้านตึกแถวที่ถนนหน้าเขาวัง ขยับขยายออกไปเปิดอีกร้านหนึ่งใหญ่โตกว่าเก่าอยู่ตรงเคเบิลคาร์ที่จะขึ้นเขาวัง จากแบรนด์เจ๊กเม้งก็กลายเป็นเจเอ็ม ยืนยันถึงความเป็นสัจธรรมของสรรพสิ่งว่าล้วนอยู่ในกระบวนการของการเปลี่ยนแปลง เป็นการเติบโตที่เกิดจากไอเดียของคนรุ่นใหม่ Continue reading อิ่มแปลกทั้งแบบเก๋าและแบบเก๋ เต๋วไอเดีย จากเจ๊กเม้งถึงเจเอ็ม

คนกะพุงที่คุ้งกะพง หาดเจ้าสำราญ-ปึกเตียน เพชรบุรี

เรื่องกิน ๆ เที่ยว ๆ ดูจะเป็นความรู้ที่หากันได้มากหน่อยทั้งที่เป็นเว็บไซต์และบล็อกของบ้านเรา แต่ก่อนจะไปไหนมาไหน จะกินที่ไหน จะนอนอย่างไร สถานที่อยู่ตรงไหน ต้องอาศัยถามเอาจากคนที่เคยไปมาก่อน ไม่มีคนรู้ก็ต้องไปเสียเงินหาซื้อหนังสือที่มีคนพิมพ์ขายมาอ่าน สิ่งที่บอกเล่ากันก็มีถูกบ้างผิดบ้างปน ๆ กันไป ถ้าหาคนรู้หรือคนเขียนถึงไม่ได้ ก็ไปมั่ว ๆ เอาเอง เดี๋ยวนี้หาอ่านหาดูกันได้ฟรี อยากรู้อะไรก็เสิร์ชเอา มีทั้งรูปทั้งเรื่องแล้วยังมีความเห็นมาแจมให้เป็นข้อมูลประกอบการตัดสินใจได้อีกด้วย คนที่ไปทีหลังก็เอาข้อมูลมาอัพเดทให้รู้กันอยู่ตลอดเวลา การแบ่งปันความรู้จากประสบการณ์แบบนี้ ฝรั่งเอามาเขียนขายเป็นตำราได้หลายเล่ม เรียกให้ดูดีว่า การจัดการความรู้ หรือ Knowledge Management เรียกกันสั้น ๆ ว่า KM นั้น ที่ผ่านมาเรามักปล่อยปละละเลยทิ้งเอาความรู้ที่เกิดจากประสบการณ์ของคนที่ทำงานมานานหลายปีให้หายไป ไม่รู้จักที่จะให้เขาถ่ายทอดไว้ให้อย่างเป็นเรื่องเป็นราว

Continue reading คนกะพุงที่คุ้งกะพง หาดเจ้าสำราญ-ปึกเตียน เพชรบุรี

แวะหาดเจ้าเข้าปึกเตียน อยากได้รูปร้านสวย กินแก้ขวยที่เดอะเบส

อยากพักผ่อนเที่ยวทะเลกับช่วงเวลาสั้น ๆ ที่มีในวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ ถ้ามุ่งหน้าออกไปทางเพชรบุรี ด้วยความที่ถนนกว้างขวางหนทางดี ขับรถใช้เวลาไม่มากนัก ออกจากกรุงเทพฯ แล้ว ก็มักจะมุ่งหน้าเลยไปชะอำ-หัวหินกันเลยเป็นส่วนใหญ่ ผ่านไปเที่ยวนี้ไม่ได้รีบร้อนไปไหน เลยแวะเข้าไปอัพเดทหาดทรายชายทะเลสองหาดที่อยู่ช่วงระหว่างเพชรบุรีกับชะอำ

Continue reading แวะหาดเจ้าเข้าปึกเตียน อยากได้รูปร้านสวย กินแก้ขวยที่เดอะเบส

ความสุขใต้เงาร่มของคนง่ายง่ายกับซีฟู้ดริมถนนชายหาดชะอำ

เกิดเบื่อเบื่อความวุ่นวายของสิ่งรอบตัว พอจะได้มีวันหยุดพักกับเขาบ้าง ก็เลยพาชีวิตหลบเลี่ยงไปพักตัวพักใจบ้าง ขับรถไปไกลนักคิดว่าก็คงจะไม่ได้พักอะไร เลือกเอาตัวไปแค่ชะอำ เพราะใช้เวลาขับรถไม่น่าจะนานเกินสองชั่วโมง เบื่อมากหน่อยก็ช่วงที่ต้องผ่านถนนจากบางแคไปพระรามสอง ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้มีคนมาคิดทำงานแก้ปัญหารถติด เห็นลิ้นไก่ตอนอ้าปากก็พอรู้จะบอกว่ามันเป็นปัญหาโลกแตก ว่าแล้วก็ไม่ต้องทำอะไรกันต่อไป บ่นไปอย่างงั้นเองแหละ อีกไม่กี่วันก็จะต้องผ่านไปแถวนี้อีก ก็จะต้องมีเรื่องให้ลงไปทางใต้อีกแล้ว Continue reading ความสุขใต้เงาร่มของคนง่ายง่ายกับซีฟู้ดริมถนนชายหาดชะอำ