Category Archives: เชียงใหม่

ลำจั๊ดนักกับแซ่บเวอร์ 2 ซิกเนเจอร์เซทของก๋วยเตี๋ยวเรือย่าภาและหลานอารีย์

y4674

เวลาที่ขับรถไปกินส้มตำร้านส้มตำอุดรที่เชียงใหม่ซึ่งจากถนนช้างเผือกจะต้องเลี้ยวเข้าถนนศิริธรที่เอารูปและเรื่องมาเล่าถึงไปแล้วนั้น ตรงหัวถนนศิริธรด้านถนนช้างเผือกผ่านไปเมื่อประมาณสัก 2 ปีก่อน (2557) เหมือนจะได้เห็นว่ามีร้านก๋วยเตี๋ยวเรือมาเปิดขายเป็นตึกแถวอยู่ 2 ห้อง เห็นแล้วปากและท้องก็ให้ความสนใจอยู่ แต่ผ่านไปผ่านมาโอกาสก็ยังไม่ลงตัวสักที จนขึ้นไปเชียงใหม่หนหลังสุดปีนี้ (2559) ถึงได้มีโอกาสแวะลองก๋วยเตี๋ยวเรือร้านที่ว่านี้ที่ตั้งชื่อว่า “ก๋วยเตี๋ยวเรือย่าภา” ซึ่งถ้าดูดี ๆ ก็จะเห็นว่ายังมีคำว่า “อารีย์” ตัวเล็ก ๆ อยู่ด้านบนคำว่า “ย่าภา” อยู่อีกหน่อย ซึ่งย่าภาและอารีย์นี้ก็คือชื่อของย่าภาสินีและหลานอารีย์ของหนึ่งในคนครอบครัวภัทรประสิทธิ์ที่มาทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์อยู่ที่เชียงใหม่ น่าจะเป็นหมู่บ้านใหญ่ ๆ ตรงถนนเลียบคลองชลประทาน ที่ออกไปทางอำเภอหางดงนั่นแหละ Continue reading ลำจั๊ดนักกับแซ่บเวอร์ 2 ซิกเนเจอร์เซทของก๋วยเตี๋ยวเรือย่าภาและหลานอารีย์

ถึงเชียงใหม่แต่ไปกินตำลาวกับปลาดุกตัวยาวที่ส้มตำอุดร

y4714

“ส้มตำ” ของกินที่ไปไหนมาไหนไม่ว่ากลาง เหนือ ใต้ ออก ตก ก็เจอคนตำขายให้กิน ขึ้นไปถึงเชียงใหม่ก็ได้เจอว่ามีอยู่หลายร้านที่ขึ้นป้ายขายบ่งบอกว่าเป็นส้มตำอุดร แสดงให้เห็นถึงชื่อเสียงของถิ่นที่ตำส้มตำได้ถูกปากถูกใจคนกิน ก็คงเหมือนอย่างลาบที่มีขึ้นป้ายร้านว่าลาบอุดร ลาบอุบล ลาบยโส ลาบร้อยเอ็ด กันนั่นแหละ ซึ่งถ้าไปถึงอุดรธานีก็มักจะมีมื้อหนึ่งที่ต้องแวะไปฝากท้องกับส้มตำของร้านเจ๊ไก่แถว ๆ วิทยาลัยเทคนิคอุดรฯ แต่ถ้าไปจนถึงเชียงใหม่หนึ่งในร้านส้มตำที่ถ้ามีโอกาสก็จะต้องไปแวะกินนั่นก็คือร้านที่ชื่อ “ส้มตำอุดร” ที่อยู่แถว ๆ ย่านสันติธรรม Continue reading ถึงเชียงใหม่แต่ไปกินตำลาวกับปลาดุกตัวยาวที่ส้มตำอุดร

เข้าสะเมิงดูสตรอว์เบอรีจนเที่ยงคล้อย น้ำย่อยย้อยแวะหาสุพรรณี

y7382

ไปเชียงใหม่แล้วได้แวะเข้าสะเมิงครั้งสุดท้ายเมื่อต้นปี 2555 ตั้งใจเข้าไปหาซื้อสตรอว์เบอร์รีเพราะน่าจะมีขายกันเยอะหน่อยในฐานะที่เป็นต้นแหล่ง เคยเอารูปและเรื่องราวมาเล่าไว้แล้วในชื่อเรื่อง ปี๊ดขึ้นไปถึงสะเมิง อยากแยงโป่งตอนตาม“บี้”ไปกินข้าวที่โป่งแยงแอ่งดอย ปีนี้ขึ้นเชียงใหม่พอได้มีเวลาขึ้นไปเที่ยวม่อนแจ่ม หลังจากลงมาแวะที่บ้านม่อนม่วนแล้วก็ยังไม่ได้คิดหาที่จะไปต่ออีก นึกอะไรไม่ออกก็เลยขับรถต่อเข้าสะเมิง อย่างน้อยก็จะได้ไปหาซื้อสตรอว์เบอรีติดมือมากินเองและฝากคนอื่นบ้าง ไม่ได้ไปในช่วงเทศกาลสตรอว์เบอรี่ของสะเมิงที่จะจัดกันในช่วงวันวาเลนไทน์ของทุกปีนั่นหรอก เพราะช่วงวันนั้นก็ยังอยากจะมีวาระหวาน ๆ ให้กับความรักอยู่ที่ในเมืองหลวงนี่แหละ Continue reading เข้าสะเมิงดูสตรอว์เบอรีจนเที่ยงคล้อย น้ำย่อยย้อยแวะหาสุพรรณี

กินเบี้ยบ้ายรายทางบนถนนสายแม่ริม-สะเมิง เทียบเวลาก็เลี้ยวเข้าบ้านใกล้ดอย

y7407

แต่ก่อนแต่ไรหาเรื่องไปเที่ยวที่ไหนก็มักจะต้องหาดูที่กินเอาไว้ล่วงหน้า หรือจะเรียกว่ากินแบบมีร้านเป้าหมายก็ได้ แต่หลัง ๆ มานี้เริ่มเปลี่ยนความคิด ไปเที่ยวที่ไหนก็ใช้กินแบบเบี้ยบ้ายรายทาง คือหิวหรือได้เวลากินเมื่อไรก็ค่อยสอดส่ายสายตามองหาร้านกิน เจอร้านอะไรที่หน้าตาพอดูได้ไม่ถึงกับขี้ริ้วขี้เหร่ก็แวะกิน ไม่ได้เป็นแบบหิวเมื่อไรก็แวะมาเพราะคิดเลือกร้านเอาไว้ก่อนแล้ว แต่จะเป็นหิวเมื่อไรก็ค่อยแวะกิน ไม่ต้องเป็นร้านใหญ่โตอะไร ขอให้มีอาหารตามสั่งพอให้เลือกกินได้แล้วราคาถูกเงินในกระเป๋า กินแบบนี้ก็ประหยัดเงินเที่ยวดี เลือกร้านดัง ๆ คนไปกินกันเยอะต้องรอโต๊ะแล้วก็ต้องรอกินให้หมดเปลืองเวลาอีก Continue reading กินเบี้ยบ้ายรายทางบนถนนสายแม่ริม-สะเมิง เทียบเวลาก็เลี้ยวเข้าบ้านใกล้ดอย

ฝันที่ไกลไปจนถึงร้านกาแฟบนต้นไม้เดอะไจแอ้นท์กับมื้อกลางวันบนโต๊ะเล็ก ๆ

y7543

ไหน ๆ ก็ไปขับรถเล่นดูถนนหนทางจนถึงศูนย์พัฒนาโครงการหลวงตีนตกที่ตำบลห้วยแก้ว อำเภอแม่ออน จังหวัดเชียงใหม่แล้ว ไปอยู่ท่ามกลางธรรมชาติของป่าเขาและลำธารน้ำอย่างนั้นก็อดจะนึกถึงความฝันตอนเด็ก ๆ ที่อยากจะมีบ้านบนต้นไม้ขึ้นมาไม่ได้ แม้ถึงทุกวันนี้จะถอดใจว่าวัยก็ล่วงเลยเข้าสู่ปูนนี้แล้วยังจะหาเรื่องลำบากลำบนปีนป่ายขึ้นบ้านไปนอนอยู่อีกทำไม แต่เมื่อ 2-3 ปีก่อนพอได้ยินว่ามีร้านกาแฟอยู่บนต้นไม้ใหญ่อย่างร้านเดอะไจแอ้นท์ก็คิดนึกอยากจะไป ครั้นจู่ ๆ จะไปจากกรุงเทพฯ เพื่อที่จะขึ้นไปกินกาแฟสักแก้วที่เชียงใหม่ก็คงจะกระไรอยู่ รอโอกาสจนมีวันนี้วันที่ขึ้นไปเชียงใหม่แล้วพอมีเวลาเหลือให้ไปขับรถเล่นดูความเปลี่ยนแปลงแถว ๆ นั้น ก็เลยถือโอกาสแวะไปด้วยเสียเลย Continue reading ฝันที่ไกลไปจนถึงร้านกาแฟบนต้นไม้เดอะไจแอ้นท์กับมื้อกลางวันบนโต๊ะเล็ก ๆ

ใหญ่เยอะแบบโอ้กะจู๋ แอบดูห้องคุณชายจู๋ใหญ่

y8005

ไม่ได้ตั้งชื่อเพราะมีเรื่องทะลึ่งตึงตังจะเล่าอะไร แต่ร้านกินที่เชียงใหม่เขาตั้งชื่อเรียกว่าอย่างนั้นจริง ๆ จากความฝันวัยเด็กที่อยากมีกิจการเกี่ยวกับการเกษตรของสองพี่น้องอย่างอู๋และโจ้ แล้ววันหนึ่งฝันนั้นก็กลายมาเป็นแปลงปลูกผักออแกนิคและร้านอาหารชื่อโอ้กะจู๋ เมื่อกลางเดือนพฤษภาคม 2556 ช่วงเวลาผ่านไปแค่ไม่กี่ปีมีคนเข้าร้านไปกินจนคิวแน่น ต้องเปิดร้านขึ้นอีกแห่งขยับขยายเพื่อให้พอรับคนได้ไหว ร้านแรกเรียกว่าจู๋ใหญ่อยู่แถว ๆ ถนนวงแหวนรอบสองที่สันทราย ส่วนร้านใหม่เรียกว่าจู๋เล็กอยู่ที่นิ่มซิตี้เดลีชอปปิ้งมอลล์ ตรงแยกสนามบินในตัวเมืองเชียงใหม่ Continue reading ใหญ่เยอะแบบโอ้กะจู๋ แอบดูห้องคุณชายจู๋ใหญ่

ฝ่าหมอกเชียงดาวแก้หนาวด้วยขาหมู

y8326

น่าจะสัก 27-28 ปีก่อนได้แล้วที่เคยไปทำงานอยู่เชียงใหม่ วันไหนถ้าต้องขับรถจากตัวเมืองออกไปทำงานไม่ว่าจะเป็นแถว ๆ เชียงดาว หรือเลยไปจนถึง ฝาง แม่อาย จนข้ามแม่น้ำกกที่ท่าตอน ก็จะต้องแวะกินกาแฟกับข้าวเช้าของร้านขาหมูพรเพ็ญที่เชียงดาว ถนนหนทางตอนนั้นยังไม่ได้ขยับขยายให้รถวิ่งทำความเร็วได้เหมือนทุกวันนี้ ก็เลยต้องออกจากตัวเมืองกันตั้งแต่เช้ามืดเพื่อให้ไปถึงเชียงดาวทันหิวข้าวเช้าพอดี แล้วไม่ได้ไปกันบ่อย ๆ ถี่หน่อยก็เดือนละครั้ง กินขาหมูเช้าเสร็จก็ต้องสั่งใส่ถุงเอาไว้กลับมากินมื้อหลังอีก Continue reading ฝ่าหมอกเชียงดาวแก้หนาวด้วยขาหมู

เล่นซะสองแค่เห็นรูปชมพู่อารยาก๋วยเตี๋ยวต้มยำนกแล

ชักจะติดนิสัยหิวตอนดึกขึ้นมาเสียแล้ว นอนอยู่ที่โรงแรมดิเอ็มเพรส ถนนช้างคลาน ที่เชียงใหม่ จู่ ๆ ก็หิวขึ้นมาเสียอย่างนั้น ดูเวลาปาเข้าไปสี่ทุ่ม ปล่อยให้กระวนกระวายท้องอยู่ได้ไม่นาน สุดท้ายก็ต้องออกไปหาอะไรกิน นึกอยากกินก๋วยเตี๋ยวง่าย ๆ เดินออกไปที่ถนนหน้าโรงแรมข้ามถนนแล้วเลี้ยวขวาไปหน่อย เจอร้านขายก๋วยเตี๋ยวต้มยำดูสะดุดตา ก็เลยหยุดขาไม่เดินต่อเลี้ยวเข้าร้านหาที่นั่ง

Continue reading เล่นซะสองแค่เห็นรูปชมพู่อารยาก๋วยเตี๋ยวต้มยำนกแล

อิ่มตาไม่อิ่มตัวเข้าป่าจินตนาการก่อนเวลาที่ข้าวเม่าข้าวฟ่าง

มีกูรูเรื่องกินเคยพูดให้ได้ยินว่า เรื่องของการกินนั้น รสชาติของอาหารและบรรยากาศต่างก็มีน้ำหนักความสำคัญเท่า ๆ กัน ทำอาหารได้รสชาติดีแต่บรรยากาศที่กินไม่ได้เรื่อง อาการเจริญอาหารก็ลดลงไปครึ่งหนึ่งแล้ว ถึงฝีมือทำอาหารห่วย แต่บรรยากาศร้านดี ก็ยังพอมีลูกค้าแวะเข้ามานั่งกินบรรยากาศอยู่บ้าง แต่ถ้ารสมือก็ดีบรรยากาศร้านก็ดี แบบนี้ก็เรียกลูกค้าได้แน่นตรึมแบบที่ต้องนั่งต่อคิวรอ

Continue reading อิ่มตาไม่อิ่มตัวเข้าป่าจินตนาการก่อนเวลาที่ข้าวเม่าข้าวฟ่าง

นวลละมุนนุ่มละไมเค้กไหม ตรงไปแค่สองเลี้ยวเดี๋ยวก็ถึง

กินเค้กมาก็มาก แต่ที่เจออร่อยกระทบปากกระแทกใจต้องยกให้เค้กของร้านไหม Mai เอาไว้ร้านหนึ่ง เป็นอะไรที่นุ่มอร่อยละมุนละไมลิ้น ในชิ้นเค้กไม่ได้สอดแทรกไว้แต่ซอสผลไม้ แต่มีชิ้นเนื้อของผลไม้ที่กินอร่อยเนียนกลมกลืนเข้ากันกับเนื้อเค้ก แล้วไม่ใช่ว่ามีเค้กอร่อยอย่างเดียว แต่ร้านก็ยังสวยน่ารักด้วย

Continue reading นวลละมุนนุ่มละไมเค้กไหม ตรงไปแค่สองเลี้ยวเดี๋ยวก็ถึง